| اَلا يا اَيُّها السّاقي اَدِرْ كأساًً وَ ناوِلْها | كه عشق آسان نمود اوّل ولي افتاد مشكلها |
| صلاحِ كار كجا و منِ خراب كجا | ببين تفاوت ره كز كجاست تا به كجا |
| اگر آن تُركِ شيرازي به دست آرد دلِ ما را | به خالِ هندويش بخشم سمرقند و بخارا را |
| به ملازمانِ سلطان كه رسانَد اين دعا را | كه به شكرِ پادشاهي ز نظر مران گدا را |
| دل مي رود ز دستم صاحبدلان خدارا | دردا كه رازِ پنهان خواهد شد آشكارا |
| صبا به لطف بگو آن غزالِ رعنا را | كه سر به كوه و بيابان تو داده اي مارا |
| ساقيا برخيز و درده جام را | خاك بر سر كن غمِ ايّام را |
| صوفي بيا كه آينه صافي ست جام را | تا بنگري صفايِ ميِ لعل فام را |
| رونقِ عهدِ شباب است دگر بستان را | مي رسد مژدهء گل بلبلِ خوش اَلحان را |
| دوش از مسجد سويِ ميخانه آمد پيرِ ما | چيست يارانِ طريقت بعد ازين تدبيرِ ما |
| اي فروغِ ماهِ حسن از رويِ رخشانِ شما | آب رويِ خوبي از چاهِ زنخدانِ شما |
| ساقي به نورِ باده بر افروز جامِ ما | مطرب بگو كه كارِ جهان شد به كامِ ما |
| اي شهنشاهِ بلند اختر خدارا همّتي | تا ببوسم همچو گردون خاكِ ايوانِ شما |
| دريايِ اخضرِ فلك و كشتيِ هِلال | هستند غرقِ نعمتِ حاجي قوامِ ما |
| بر رخِ ساقيِ پري پيكر | همچو حافظ بنوش بادهء ناب |
| خَمي كه ابرويِ شوخِ تو در كمان انداخت | به قصدِ جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت |
| سينه ام زاتشِ دل در غمِ جانانه بسوخت | آتشي بود درين خانه كه كاشانه بسوخت |
| جهان به كامِ من اكنون شود كه دورِ زمان | مرا به بندگيِ خواجهء جهان انداخت |
| چو بشنوي سخنِ اهلِ دل مگو كه خطاست | سخن شناس نيي جانِ من خطا اينجاست |
| اي نسيمِ سحر آرامگهِ يار كجاست | منزلِ آن مهِ عاشق كشِ عيّار كجاست |
| دل و دينم شد و دلبر به ملامت برخاست | گفت با ما منشين كز تو سلامت برخاست |
| خيالِ رويِ تو در هر طريق همرهِ ماست | نسيمِ مويِ تو پيوندِ جانِ آگهِ ماست |
| در ديرِ مغان آمد يارم قدحي در دست | مست از مي و ميخواران از نرگسِ مستش مست |
| زلف آشفته و خوي كرده و خندان لب و مست | پيرهن چاك و غزلخوان و صراحي در دست |
| شكفته شد گلِ حمرا و گشت بلبل مست | صلايِ سرخوشي اي صوفيانِ وقت پرست |
